Bestolen

Toen ik eind vorig jaar de stand van mijn zichtrekening controleerde, keek ik aardig op. Neen, ze stond niet in het rood, au contraire. Blijkbaar had mijn werkgever er net een zeer aanzienlijk bedrag op gestort. Werd ik bedankt voor bewezen diensten en met een opzegvergoeding de laan uitgestuurd maar was iemand mij dat vergeten te vertellen (lach niet, het had gekund -zeker dat laatste)? Of werd ik écht bedankt met een 14de en 15de maand?

Helaas, de ware toedracht bleek een begrotingstrucje van de regering-Verhofstadt II te zijn. Wie in 2007 minder ging werken door over te schakelen van een voltijds op een deeltijds regime of door tijdskrediet op te nemen (in mijn geval vier vijfden met ouderschapsverlof) kreeg reeds in december zijn vakantiegeld voor dat jaar uitbetaald. Met de RSZ en bedrijfsvoorheffing die de overheid daarop inhoudt kon de toenmalige regering het begrotingstekort binnen de perken houden.

Dat betekent wel dat ik volgende maand niet alleen geen vakantiegeld zal krijgen, maar ook (bijna) loon. Maar geen nood, de milde schenking van december staat veilig geparkeerd op een Rabobank-rekenig en heeft intussen al een half jaar vier procent intrest opgebracht.

Een veel vervelender (wat zeg ik, schandaliger!) neveneffect van deze maatregel is dat ik niet minder dan drie vakantiedagen door mijn neus geboord zie. In principe wordt het aantal vakantiedagen waarop je recht hebt berekend op het aantal gewerkte dagen het jaar ervoor. Normaal heb ik recht op 20 dagen maar aangezien ik sinds begin september vier vijfden werk, dacht ik daarvan nog 19 over te houden (godzijdank voor de 40-uren week waardoor ik ook nog recht heb op 10 compensatiedagen). Niet dus. Er blijven er maar 16 meer over, alsof ik vorig jaar het volledige jaar vier vijfden zou hebben gewerkt. Met dank aan onze vorige regering. En ik hou nu al mijn hart vast welke vuile trucs Leterme I uit de kast zal halen om het gat in de begroting te vullen.

Ik ben bestolen. Maar geen haar op mijn hoofd die er aan denkt om mijn vakantieplannen te wijzigen. Vanaf half augustus moet ik dus het jaar uitdoen met welgeteld nog één vrij te kiezen verlofdag. Though luck.

Tags: Verhofstadt II, begrotingstruc, vakantiedagen, bestolen

Streep

Een dikke streep door mijn rekening. Met één van mijn schaarse vakantiedagen (ze zijn dit jaar extra schaars want ik ben op schandalige wijze bestolen, maar da's voer voor een andere post) heb ik een brug gebouwd tussen pinkstermaandag en woensdag, W-dag. Een dagje voor mezelf. Maar toen ik vanavond W van school ging afhalen hing er een briefje aan de deur. "Dinsdag is er geen school, wel opvang voorzien". Hmm.

Geen nood. Ik was half van plan om dinsdag de Star Wars-expo in Brussel (het zijn de laatste weken) te bezoeken. Ik ben geen grote fan, maar het schijnt de moeite te zijn. Half van plan, want de kans was groot dat ik dinsdagochtend zou beslissen om gewoon een dagje in het gras te gaan liggen. Niet dus. Ik ben benieuwd wat W er van zal vinden. En misschien kunnen we er ook nog een bezoekje aan het Atomium en Mini-Europa aan koppelen?

Tags: Star Wars: The Exhibition, brugdag, vakantie

Etienne

Etienne Schouppe (CD&V), onze staatssecretaris voor Mobiliteit (tegen wil en dank want eigenlijk wilde hij veel liever partijvoorzitter blijven), stelde vorige week zijn beleidsnota voor. Ik ben benieuwd, maar veel verwachten we er niet meer van.

In de nota van meer dan negentig bladzijden komen de woorden fietser en voetganger amper één keer voor (dixit SP.A-kamerlid David Geerts). "De dood van het federale fietsbeleid", zo omschrijft Patrick D'haese van de Fietsersbond (wij zijn lid, u toch ook?) de nota van Schouppe. Nog volgens D'haese krijgt de fiets geen enkele plaats in de discussie over woon-werkverkeer, duurzame mobiliteit of files.

Toch een beetje vreemd voor een partij die een jaar geleden fietsend naar de gunsten van de Vlaamse kiezers dong. Ook dat was blijkbaar maar voor de show.

Tags: Etienne Schouppe, mobiliteit, beleidsnota, fiets

Crimineel

Zitten de gesloten instellingen vol? Dan sturen we die minderjarige delinquenten toch gewoon naar een museum? Voorwaar, een briljant idee van onze minister van Justitie! Want een beetje cultuur kan de heropvoeding van de losgeslagen jeugd van tegenwoordig alleen maar ten goede komen.

Een museum, jawel. Want dat is de gevangenis van Tongeren. Niet alleen omdat het de oudste gevangenis van ons land is (in gebruik sinds 1844!). In het voorjaar van 2005 vertrokken de laatste gedetineerden uit de gevangenis. Sindsdien kan je er gratis een tentoonstelling over het gevangenisleven bezoeken. Net geen twee jaar geleden, op de terugweg van Maastricht, gingen ook wij er een kijkje nemen. Wegens de verbouwingen van het Gallo-Romeins museum van Tongeren zijn trouwens ook de administratie en een deel van de collectie van het museum ondergebracht in de gevangenis.

Nog voor het eind van het jaar moet de gevangenis dus plaats bieden aan een 35-tal jeugddelinquenten. "Mits enige aanpassing is het gebouw geschikt", vindt waarnemend burgemeester Carmen Willems. Dat weet ik nog zo niet. Of dát oord hen terug op het rechte pad zal brengen, valt sterk te betwijfelen. Bij aankomst zullen die jongelui zich ongetwijfeld wel even op de set van Prison Break wanen. Maar bij de aanblik van hun piepkleine cel zal het lachen hen snel vergaan. Samen met wat rest van hun zelfbeeld. Je wil er niet aan denken hoe ze daar weer buiten stappen.

Tags: Tongeren, gevangenis, jonge delinquenten, Jo Vandeurzen

Tempelhof

Het plan was om volgende week voor enkele dagen naar Berlijn te vliegen. Ik was er voor het laatst in 1989, een paar weken voor de val van de Muur (maar daarover een andere keer meer). Berlijn is een geweldige stad die ik dringend wil herontdekken. Twintig jaar is lang, ik kan mij van mijn vorig bezoek dan ook niet zo veel meer herinneren. En geen enkele Europese stad zal in 20 jaar tijd zo onvoorstelbaar veranderd zijn als Berlijn.

Maar eigenlijk wilden we nu terug naar Berlijn om nog eens (voor het eerst, eigenlijk) te landen op Tempelhof, de met sluiting bedreigde luchthaven in het centrum van Berlijn. Tempelhof is een kleine luchthaven met slechts twee (parallele) start- en landingsbanen die tijdens de Koude Oorlog gebruikt werden voor de luchtbrug tussen het westen en West-Berlijn. Brussels Airlines vliegt nog op Tempelhof, maar de andere luchtvaartmaatschappijen zijn al lang geleden uitgeweken naar de twee andere luchthavens van Berlijn. Tempelhof kreeg vorig jaar nog amper 350.000 passagiers over de vloer en maakt dan ook al jaren verlies.

Maar A moet volgend weekend werken dus ons plan valt helaas in duigen. En als we nog eens op Tempelhof willen landen zullen we ons moeten reppen. Want in oktober gaat de luchthaven onherroepelijk dicht. Een referendum tegen de sluiting haalde vandaag niet het vereiste aantal stemmen. 25 procent van de 2,4 miljoen kiezers moesten een stem uitbrengen om het referendum geldig te maken. Slechts 21,5 procent van de kiezers kwam opdagen (daarvan stemden 60 procent voor het openhouden van Tempelhof). Tempelhof gaat dus dicht en het luchthavengebouw, dat dateert van 1939, wordt waarschijnlijk een nieuw winkelcentrum.

Tags: Berlijn, Tempelhof, luchthaven

Grijze haren

S is ziek. Nog maar eens. Al sinds vorige week donderdag. Wat begon als een verkoudheid is nu opnieuw een flinke oorontsteking. Met afgelopen nacht 40 graden koorts. En natuurlijk slaapt hij nu nóg slechter dan anders.

Grijze haren krijg ik van die korte en om de haverklap onderbroken nachten. Echt. Twee stuks, wist A mij gisteren -misplaatst triomfantelijk- te vertellen. Niet dat ik daar mee inzit. Want ik heb gelukkig nog al mijn haar. Kaal worden is dan ook een van mijn regelmatig terugkerende nachtmerries. Dan sta ik voor de spiegel en kan ik ganse plukken haar uit mijn hoofd trekken. Vreselijk. Het zal mij hopelijk bespaard blijven (alhoewel, je weet maar nooit). Natuurlijk is mijn haardos niet meer die van pakweg 15 jaar geleden, maar we hebben nog wel wat overschot.

S slaapt vannacht op verplaatsing. Het zal deugd doen. Ook voor mijn haar.

Tags: baby, ziek, ooronsteking, slaaptekort, grijze haren, kaalheid,

Gratis dvd

Zaterdag gratis en in avant-première bij De Morgen: de dvd van Ben X, de succesfilm van Nic Balthazar. Ik mag dus niet vergeten om 's morgens vroeg al naar de krantenwinkel te trekken anders kunnen we onze weekendkrant weer eens op onze buik schrijven.

Een half jaar geleden pakte De Morgen al eens uit met zo'n "stunt" door gratis bij de krant de nieuwe cd van Sarah Bettens weg te geven. Daarover gesproken, na het relletje over het dEUS-interview zal de liefde tussen De Morgen en Universal (de platenfirma van Bettens) intussen wel flink bekoeld zijn. Toch als Yves Desmet en Niels Dierckx (marketing directeur van Universal Music België) eerder deze week geen komedie zaten op te voeren in Phara.

Weet je wat ik een échte stunt zou vinden? Een gratis weekendkrant. Of nog beter: gratis toegang tot het digitale archief op de website van De Morgen. De websites van de kwaliteitskranten in ons land zijn immers nog steeds betalend. En dat terwijl het archief van de New York Times, dat teruggaat tot 1851 (!), al sinds september vorig jaar helemaal gratis is. Misschien een ideetje voor De Standaard? (Want ik vind de website van De Morgen eigenlijk maar niks.) Maar ik vrees dat we daarop nog wel even zullen moeten wachten. Want dit is natuurlijk België, het land van bonnenknippers en zegelspaarders.

PS: wie "Ben X" zaterdag niet meer in de krantenwinkel vindt kan hem aanvragen door vóór 23 april een aan zichzelf geadresseerde en voldoende gefrankeerde (1,62 euro) envelop op te sturen naar De Morgen, promotie, Brusselsesteenweg 347, 1730 Asse.

Tags: De Morgen, gratis, dvd, Ben X

Stasi-snippers

"Music to die for", de voorlaatste (*) aflevering van Lewis, vond ik zonder twijfel de beste tot nu toe. En niet alleen omdat er zo vaak naar Morse wordt verwezen. In de aflevering wordt Laurence Fox voor onderzoek naar het Stasi-archief in Berlijn gestuurd. Daar krijgt hij te horen dat een deel van de vernietigde dossiers momenteel met speciale software wordt gereconstrueerd. Fictie? Helemaal niet, lazen we een tijd geleden in Wired.

Vlak voor de val van de Muur in 1989 probeerde de Oost-Duitse geheime politie haar -bijzonder omvangrijke- archieven te vernietigen. Die papierberg in de fik steken zou te veel argwaan wekken. Versnipperen dan maar. Toen de papierversnipperaars het begaven werd er verder met de hand gescheurd. 45 miljoen pagina's werden zo door de "Papierwolfs" manueel versnipperd. Goed voor 16.000 zakken met in totaal 600 miljoen snippers. Die nu met scanners en software, waaraan Duitse wetenschappers vier jaar lang hebben gewerkt, digitaal terug aan elkaar worden gekleefd. Een klus die in vijf jaar tijd geklaard moet zijn.

Dat doet er mij aan denken dat ik Das Leben der Anderen nog altijd moet bekijken. Maar dat zal niet voor morgen zijn, want dan zendt Canvas de voorlopig laatste Lewis uit. Voorlopig, want op de website van ITV lezen we:

Lewis has finished for now, but please stay tuned for updates on when he'll return...

Niet "if" maar "when" dus, en daar zijn we blij om.

(*) Canvas heeft de afleveringen van het tweede seizoen van Lewis door elkaar geklutst, eigenlijk is "Music to die for" niet de voorlaatste maar de tweede aflevering van het tweede seizoen.

Tags: Lewis, Music to die for, Laurence Fox, Stasi, Papierwolfs

Kinderfiets

Ook voor W zit de paasvakantie er nu op. Dat wordt wellicht weer wennen want hij werd de voorbije twee weken flink verwend. Tijdens de eerste week van de vakantie trokken we vier dagen naar Het Vennenbos. Het bleek een waarlijk paradijs voor W: van zijn kamer in onze speciale kinderbungalow over de kinderboerderij tot de binnenspeeltuin. Alleen het subtropisch zwembad was niet echt aan hem besteed. W is geen held en al zeker niet in het water. Maar we werken er aan.

We waren nog maar goed een dag terug thuis of we mochten voor W een (erg) laat Sinterklaas-cadeau gaan ophalen. Zijn eerste fiets. We wisten op voorhand dat we hem daarmee geen groter cadeau konden doen. Hij zit dan ook al een week vastgeplakt op "zijn brommer". En na het zoveelste blokje om (de buren denken intussen dat we hen in de gaten houden) geeft hij op het terras gewoon verder gas.

Vorige week woensdag, tussen twee logeerpartijen bij de grootouders door, trok ik met W naar Oostende. Samen met m'n zus en het nichtje van W. En de fietsjes natuurlijk. W en M gaven op de dijk van jetje en wij hadden alle moeite van de wereld om ze bij te houden. Van de Koninklijke Gaanderijen ging het naar het Casino en terug. En na de kinderspaghetti en de mosselen raceten we gewoon verder naar het Weststaketsel.

Grandioos om die twee, die om de paar honderd meter van fiets wisselden (u dacht toch niet dat we W een roze fiets hadden gekocht?), bezig te zien. De glimlach op de gezichten van de wandelaars die ze passeerden was anders ook geld waard.

Tags: vakantie, Het Vennenbos, kinderfiets, Oostende

Canvas

Stel u eens voor dat uw televisietoestel maar één zender zou kunnen ontvangen. Welke zender zou u dan kiezen? Daar moet ik niet lang over nadenken. Canvas.

Want sinds de vernieuwing van Canvas, enkele maanden geleden, blijft onze tv steeds vaker een hele avond op 2 staan.

Op dinsdag blijven we zeker thuis voor de buis (of programmeren we de dvd-recorder). Pulling, Antartica, In Europa, Climate Change en de sneak preview in Virus: allemaal niet te missen.

Over Lewis (zaterdag - 20u40) schreven we eerder al. Nog twee afleveringen te gaan (hopelijk komt er nog een derde reeks) en het is minstens even goed als Inspector Morse. Misschien zelfs nog een tikkeltje beter, dankzij Laurence Fox.

Wel jammer dat één van de grootste troeven van de nieuwe Canvas, het vaste programmaschema (met o.a. een half uurtje comedy op weekdagen om 20u40), de laatste weken steeds vaker doorkruist wordt door het voetbal. We kunnen best eens genieten van een bekerwedstrijd maar aan Fiorentina - PSV heb ik echt geen boodschap. Vanavond was er helaas dus weer geen Little Britain.

Tags: televisie, Canvas