Twee

Hiep hiep hoera, deze blog is vandaag twee jaar geworden! 133 posts schreven we het voorbije jaar bij elkaar. Dat zijn er bijna de helft minder dan tijdens het eerste jaar, maar dat heeft u ongetwijfeld wel gemerkt. Vakantie, ziekte, gezinsuitbreiding, verbouwingen, kortom: aan excuses geen gebrek. Maar we hebben ons voorgenomen om het komende jaar opnieuw wat meer te schrijven, want aan goesting of inspiratie ontbreekt het ons vooralsnog niet. Alles samen staat de teller nu op 367 wat toch nog altijd één post per twee dagen is, zeker geen slecht gemiddelde.

Ons publiek is nog altijd even klein, fijn én trouw. De laatste tijd vinden echter steeds meer mensen de weg naar deze blog via Google. Op zoek naar informatie over onder meer vaatwassers, magnetische wasbollen (boerenbedrog, geloof me), het weekendtarief van de elektriciteitsleveranciers en Anemone Valcke (goed voor meer dan 20 hits op amper een paar weken tijd).

Een publiek van stille genieters, blijkbaar. Neen, we hebben het niet over het beperkte aantal reacties. Wordt het niet stilaan tijd dat u zelf een blog start? Want ik wil ook wel eens weten wat ú zo allemaal bezig houdt.

Tags: blog, verjaardag

Nat gat

Met de campagne "Nat gat" wil De Lijn jongeren er toe aanzetten om bij regenweer met de bus of tram naar school te gaan. "We willen scholieren die bij slecht weer met de auto naar school komen, overtuigen om het openbaar vervoer te nemen. Wie de bus neemt, blijft droog en maakt een verkeersveilige keuze. Het openbaar vervoer is ook beter voor het milieu en de verkeersdrukte", dixit Tom Van der Vreken en Saskia Schatteman van De Lijn in De Standaard.

De Lijn wil met deze campagne, die de steun krijgt van de Fietsersbond (wij zijn lid, u toch ook?), jongeren ook duidelijk maken dat de fiets en het openbaar vervoer elkaar goed aanvullen als milieuvriendelijk vervoermiddel. Daarom krijgen scholieren die zich een Buzzy Pazz of een jongerenabonnement aanschaffen er tijdelijk een gratis zadelhoes of regenjas bovenop.

Een leuke campagne maar laat ons wel wezen, De Lijn wil hiermee vooral extra abonnementen slijten. Want de kans is groot dat die scholieren, éénmaal een Buzzy Pazz of abonnement op zak, de fiets ook bij mooi weer in de garage laten staan. Want lazen wij niet dat de jeugd van tegenwoordig steeds minder fietst?

Bij De Lijn moeten ze anders dit nog maar eens lezen. Al moet ik toegeven dat ik de voorbije winter vaker dan mij lief is mijn regenbroek heb moeten aantrekken. Vanmorgen was het weer van dat. Maar mijn gat bleef droog, mijn voeten daarentegen ...

Tags: Nat gat, fiets, openbaar vervoer, De Lijn, Fietsersbond

Taxi To The Dark Side

Taxi To The Dark Side van regisseur Alex Gibney won afgelopen nacht de Oscar voor beste documentaire. Gezien de recente discussie over waterboarding en de andere "ondervragingstechnieken" die het Amerikaanse leger hanteert in haar fameuze strijd tegen het terrorisme, een voor de hand liggende keuze.

In "Taxi To The Dark Side" reconstrueert Gibney de laatste dagen van het leven van Dilawar, een onschuldige Afghaanse taxichauffeur die door Amerikaanse soldaten dood werd gefolterd op de legerbasis van Bagram (Afghanistan).

"Taxi To The Dark Side" was vorig jaar al in veel landen op televisie te zien (al dan niet in een ingekorte versie). Ook in ons land, weliswaar op de Nederlandse VPRO. Hopelijk pikt Canvas deze documentaire alsnog op. Ik kijk er met veel tegenzin naar uit (vanwege het onderwerp, uiteraard).

Let's hope we can turn this country around and move away from the dark side and back to the light.
- Alex Gibney, 80th Annual Academy Awards, 24 februari 2008

Tags: Taxi To the Dark Side, documentaire, Oscars 2008, foltering, Afghanistan

Verstuyft

De smogborden, de verkeersborden die de maximaal toegelaten snelheid op de Vlaamse snelwegen moeten beperken tot 90 kilometer per uur bij luchtvervuiling, staan niet in het verkeersreglement. Daardoor zijn boetes bij overtredingen niet wettelijk. Dat beweert althans de Gentse politierechter Verstuyft.

Het is de VRT die woensdag met het nieuws uitpakt. We kijken er niet van op. Want is dat niet dezelfde Verstuyft die eerder chauffeurs die te snel reden in een zone 30 vrijsprak, zogezegd omdat de verkeersborden te klein waren? Dezelfde Verstuyft die in 2002 twee tienermeisjes die op de Gasmeterlaan door een laagvlieger van de weg werden gemaaid, schuldig aan hun eigen dood noemt? Jawel.

Of toch niet? Want de VRT heeft het niet over Dirk maar over een zekere Eric Verstuyft. Dat moet dan wel zijn (tweeling)broer zijn want de gelijkenis is treffend.

Waar de naamsverwarring vandaan kwam, weet ik niet want het is wel degelijk Dirk Verstuyft, de mediageile politierechter die de wet interpreteert zoals een getuige van Jehova de bijbel. Naar de letter. En die zich zo in de kijker probeert te werken. Zielig.

Op de bewuste pagina op deredactie.be werd het foutje intussen rechtgezet. En Verstuyft? Die riskeert nu een tuchtsanctie. "Na jaren op glad ijs, is Verstuyft dan toch geslipt", kopte mijn weekendkrant.

Tags: Dirk Verstuyft, politierechter, smogborden

Ziekenhuis

"Iedereen is veel te licht gekleed, er zullen volgende week veel mensen ziek zijn", zei A toen ze tijdens het eerste mooie lenteweekend, intussen al bijna twee weken geleden, al die schaars geklede wandelaars in de Bourgoyen zag. Ze had natuurlijk beter gezwegen want wie werd er de volgende ochtend wakker met een knaller van een griep en bijna 39 graden koorts? Juist.

Ze is er eigenlijk nog altijd niet helemaal vanaf. Het is dan ook een behoorlijk vervelend griepje en ik kan er sinds zondag over meespreken. Lang geleden dat we ons nog eens zo ellendig hebben gevoeld. Maar ook met mij gaat het intussen al heel wat beter. S is nu ook van zijn oorontsteking verlost en op een snotneus na heeft W geen last meer van zijn verkoudheid. En zeggen dat wij ons dat weekend wél behoorlijk ingeduffeld hadden.

Tags: ziek, griep

Luierpremie

Heeft u nog iets gehoord over de luierzak? Wij niet. Ja, ik weet ook wel dat Kris Peeters intussen minister-president is geworden maar ik heb het wel degelijk over de selectieve inzameling van luiers. Een jaar geleden werd Peeters, toen nog minister van Leefmilieu, helemaal wild van het voorstel van Hilde Crevits, die intussen Peeters heeft opgevolgd maar toen nog gewoon parlementslid was, om luierafval selectief op te halen.

Selectieve ophaling allemaal goed en wel, waar waarom niet proberen de luierberg in te perken door milieuvriendelijke alternatieven te promoten? Dat vat mijn bericht hierover van een jaar geleden in één zin samen.

W is er nog maar pas uit, maar S doet het net zoals zijn broer in katoenen luiers. "Als de luierzak binnenkort ingevoerd en gesubsidieerd wordt, dan moet een kleine aanmoedigingspremie voor wie zich de moeite getroost om wasbare luiers te gebruiken er wel af kunnen", schreven we vorig jaar. En kijk, een jaar later is de luierzak een stille dood gestorven maar die aanmoedigingspremie komt er wel. Want afgelopen weekend lazen we dit in de krant:

"De stad Gent gaat de afvalberg te lijf die veroorzaakt wordt door wegwerpluiers. Ouders die kiezen voor de milieuvriendelijke want herbruikbare katoenen luier, krijgen vanaf volgend jaar een premie van 100 euro."

Applaus! Al zal die premie voor ons wel net te laat komen, maar da's niet erg. Tenzij we nog voor een derde zouden gaan, natuurlijk.

Tags: luierzak, Kris Peeters, luierpremie, wasbare luiers

Aanrijding in Moscou

Ik ben er zeker van dat de helft van Ledeberg zaterdagavond naar de bioscoop is geweest. Zaal 1 van de Studio Skoop liep helemaal vol. En met helemaal vol, bedoelen we ook helemaal vol, tot de laatste stoel. Dat hadden we nog nooit meegemaakt. Walter Vander Cruysse stond dan ook iets breder glimlachend dan normaal kaartjes te scheuren.

De Studio Skoop kan zo'n succes wel gebruiken en ik hoop dan ook dat ze Aanrijding in Moscou nog lang zullen kunnen vertonen. Langer dan in de Kinepolis (die de film trouwens verdeelt), waar het ongetwijfeld ook storm liep. Want met 23.000 bezoekers heeft "Aanrijding in Moscou" afgelopen weekend zijn start niet gemist. "De film is vooral succesvol in Oost-Vlaanderen, maar ook in de overige Vlaamse provincies is de opkomst bevredigend", lazen we in de kranten.

Dat deze film vooral goed scoort in Oost-Vlaanderen is geen verrassing. Want niet de acteurs (straffe vertolkingen van Barbara Sarafian -die eindelijk haar comeback maakt-, Jurgen Delnaet en de bijzonder yummy Anemone Valcke), niet Ledeberg maar het sappige Gentse dialect is de ster van deze film. Een ondertitelde versie van "Aanrijding in Moscou" zal buiten Vlaanderen dan ook weinig brokken maken.

Neen, "Aanrijding in Moscou" is geen grootse film. Maar ik heb zelden zo'n enorme lachsalvo's horen opstijgen als zaterdag in de Studio Skoop. "In feite moet elke Gentenaar deze film gezien hebben", schreef Rudi Moeraert in De Gentenaar en daar sluiten wij ons volmondig bij aan.

Tags: film, Aanrijding in Moscou

Goede voornemens

Van die woensdag, filmdag is helaas bitter weinig in huis gekomen. Sinds het filmfestival heb ik geen voet meer gezet in de bioscoop. Aangezien woensdag nu W-dag is, zal het er ook niet meteen op beteren.

En toch wil ik dit jaar meer films zien in de bioscoop. Ik streef naar één film om de veertien dagen, al weet ik nu al dat ik blij zal mogen zijn met één film per maand (neen, dat is niet hetzelfde, reken maar uit). Want januari zit er reeds op en ik ben natuurlijk nog niet in de cinema geraakt.

Maar daar komt snel verandering in. Zaterdag gaan we alvast naar Aanrijding in Moscou kijken (en met "we" bedoel ik deze keer wel degelijk A en ik), de eerste Vlaamse film sinds Steve + Sky (2004) die ik in de cinema wil zien.

Verder wil ik dit jaar zeker deze films niet missen:

Cloverfield (release 6 februari 2008, trailer), maar dat wist u al.

Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Skull (21 mei 2008). Als Spielberg, Lucas én Ford vinden dat ze na bijna 20 jaar nog iets aan de Indiana Jones-saga kunnen toevoegen, kan dit niet tegenvallen. Toch?

Quantum of Solace (5 november 2008), oftewel Bond 22. Uiteraard.

The Curious Case of Benjamin Button (december 2008). De nieuwe David Fincher. Enough said. Ik zit trouwens nog steeds te wachten op de DVD-release van de director's cut van Zodiac.

Tags: film, bioscoop, Aanrijding in Moscou, Cloverfield, Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Skull, Quantum of Solace, The Curious Case of Benjamin Button

Schoolreis

W gaat nog maar enkele weken naar de kleuterschool maar mocht vandaag wel al meteen op zijn eerste schoolreis vertrekken. Naar Dierenpark Planckendael. Ook de mama's en de papa's mochten mee. A was van plan om mee te gaan maar die kon echt niet, dus nam ik met veel plezier haar plaats in. "Het is wel om mee te helpen, hé", zei de juffrouw, toen ik vorige week liet weten dat ik van de partij zou zijn, terwijl ze me heel streng aankeek. Ik was er deze ochtend dan ook niet helemaal gerust in. Maar concreet betekende dat ik, behalve W, nog twee andere kindjes onder mijn hoede kreeg.

Planckendael lag er deze ochtend uitgestorven bij. Toen onze bus de parking opreed viel er geen enkele auto te bespeuren en in het park konden we de andere bezoekers op één hand tellen. Het was dan ook een koud kunstje om onze kinderen -met fluovestje- in de gaten te houden.

Het moet zeker al meer dan vijf (misschien zelfs bijna tien) jaar geleden zijn dat ik nog eens in Planckendael ben geweest en het park is intussen grondig veranderd. De nieuwe ingang -met de onvermijdelijke giftshop- sprong meteen in het oog. Met ons groepje hebben we helaas maar een klein stukje van het park gezien. Tot grote ontgoocheling van W zaten de Indische leeuwen binnen want hun verblijf wordt momenteel opgeknapt.

"Ga je niet meer slapen?", was het eerste wat ik hoorde toen ik ter hoogte van Wetteren wakker werd. De helft van de bus lag toen nog te slapen maar W had blijkbaar geen oog dicht gedaan.

Tags: kleuterschool, schoolreis, Dierenpark Planckendael

Niet voor herhaling vatbaar

In tijden van dalende koopkracht doet een mens al eens zotte dingen om wat euro's te besparen. Tijdens het weekend eigenhandig de oude zoldervloer uitbreken, bijvoorbeeld. Op zich zeker geen onmogelijke opdracht. Ware het niet dat we, met de krokusvakantie en W zijn tournee langs de grootouders in het vooruitzicht, beslist hadden om de jongens gewoon thuis te houden.

Ik zou die klus, mits enkele uurtjes hulp en A die af en toe eens zou kunnen bijspringen, wel in mijn eentje kunnen klaren. Helaas, pindakaas. Dat hadden we mooi onderschat. Vooral het lawaai. W kreeg het op zijn heupen van al dat gebonk en vroeg elke keer ik naar beneden kwam of het nog niet gedaan was. S te slapen leggen in die herrie was al helemaal uitgesloten dus die hebben we zaterdagmiddag nog naar rustiger oorden moeten evacueren. En omdat we het onszelf graag moeilijk maken, hadden we op zaterdagavond en zondagnamiddag nog (weliswaar lang op voorhand gepland) bezoek.

Zodoende werd het toch nog een helse race tegen de klok en dat zal ik nog wel even voelen. Ik was zondagochtend al zo stijf als een plank (oh, ironie) maar vanmorgen viel het wonderwel mee. Hoe dan ook, niet voor herhaling vatbaar. Maar toen ik vanavond op zolder kwam en de nieuwe vloer zag, was ik het weekend en mijn rugpijn op slag vergeten.

Tags: huis, verbouwingen, zolder