Witloof

"En kan je daar wel deftig
eten?", werd me de voorbije dagen enkele keren gevraagd. Ik ben nochtans niet vermagerd. Hoe het culinair gesteld is dieper in Nederland weet ik niet, maar wij hebben in Maastricht verdomd lekker gegeten. Jawel, aanraders, part III (*).

De Belgische keuken is bijzonder hot in Maastricht. Witloof is waarschijnlijk het enige (en beste?) écht Belgische restaurant. Erg populair ook, want wij konden er op een normaal uur geen tafel meer bemachtigen. Dat lukte wel in La Bonbonniere, zelfs zonder reservatie en de stoverij smaakte overheerlijk. Voor Les Marolles (geen website - Rechtstraat 88A - 043-3250447) moesten we wel op voorhand reserveren. Lam smaakt natuurlijk altijd maar wat ik voorgeschoteld kreeg was erg lekker klaargemaakt. Ook genoten van de verwenkoffie. En dan de vreemde eend in deze bijt, Tabkeaw (geen website - Rechtstraat 102 - 043 325 97 12). "Chosen as the best Asian restaurant of the province of Limburg!", lezen we op hun kaartje en dat zou wel eens kunnen kloppen. Deze Thai krijgt van mij ook extra punten voor de zeer vriendelijke en joviale bediening.

En ik vertelde het eerder al, het viel ons op hoe rumoerig het overal was. Eerst dachten we nog dat het aan de slechte akoestiek lag, maar blijkbaar zijn Nederlanders (of Limburgers?) op restaurant gewoon erg luid. De snelheid waarmee de flessen wijn soldaat werden gemaakt, zou daar wel eens voor iets kunnen tussen zitten. Niet dat het ons stoorde, hoor.

(*) Voor wie het op de zenuwen begint te werken, nog even geduld. We proberen deze reeks nog voor het weekend af te ronden. En we houden het beste voor het laatst, natuurlijk.

Technorati Tags: Maastricht, vakantie, citytrip, restaurant, Witloof, Les Marolles, Tabkeaw, Bonbonniere

Coffeeshop

Maastricht wil minder overlast coffeeshops: "Zeven van de vijftien coffeeshops verhuizen naar de rand van de stad. Ze moeten weg uit het centrum en de woonwijken." (vrtnieuws.net)

Goed initiatief! Op een druilerige dag wil een mens zich dan eens opwarmen met een lekkere kop koffie, zit je daar plots tussen al die wietkwieten. Ok, that didn't happen. Maar elke keer we een breed smilende jongeling passeerden zag je ons denken. Wietkwiet? Definitely. En zo zijn we in onze reeks aanraders van zelf bij de innerlijke mens aanbeland.

Maar eerst koffie. Starbucks kan maar beter uitkijken. Voor wie Starbucks niet kent, het is een Amerikaanse keten van koffiehuizen. Lekkere koffie, veel keuze, aan de dure kant. Ik weet niet hoe het met de andere koffieleuten hier zit, maar in steden als Parijs en Barcelona ga ik er steevast mijn bakje troost halen. Ik geniet natuurlijk ook van de kleinste expresso maar soms mag het wel wat meer zijn. Maar niet in Maastricht dus. Want daar hebben ze Coffeelovers. Een heerlijke koffie voor 1 euro 75. En schitterend appelgebak. Prachtig interieur. Snelle bediening aan tafel. We waren er op zaterdag even na het sluitingsuur van de winkels en het zat er afgeladen vol. Veel studenten. En dus behoorlijk rumoerig. Maar dat, zo hebben we gemerkt, is het ook in veel andere zaken in Maastricht. Maar daarover later meer.

Technorati Tags: Maastricht, vakantie, koffie, Coffeelovers, Starbucks

Koning Clovis

Net nu onze noorderburen massaal de weg vinden naar deze blog (via de post Goedgelovig, blijkbaar) laten we die aanraders maar beter niet koud worden.

Beginnen bij het begin. We hebben er geslapen als een vorstenpaar. In de Bed & Breakfast Koning Clovis. Van Lisette en Bert. Die na een bezoek aan Gent, jawel, vorige zomer besloten om met een bed & breakfast te beginnen. En gelukkig maar! BBKC ligt even buiten het centrum van Maastricht. Was het zo geen rotweer geweest, we hadden de fietsen gehuurd. Want te voet pendelen naar het centrum gaat toch al gauw in je (natte) kleren zitten. En het traject is nu ook niet echt interessant te noemen.

Een prachtige kamer die helemaal naar onze smaak was ingericht. Met oog voor detail. En kunst. Van Arjen van Prooijen. Zodanig naar onze smaak dat A al plannen begon te maken om onze slaapkamer -nog maar eens- met de verfborstel onder handen te nemen. Met een dekbedovertrek van Ikea dat oplicht in het donker (niet meer verkrijgbaar, blijkbaar). Maar na een verblijf in de BBKC wordt zonder twijfel vooral over het ontbijt naar huis geschreven. Normaal beperkt mijn ontbijt zich tot een Danio (al begin ik die zo zoetjes aan beu te worden). Al verorber ik in het weekend, bevrijd van maagblokkages, gerust een boterkoek of drie. Maar voor wat ons in de BBKC werd voorgeschoteld wou ik wel een inspanning doen. Het ontbijt is de belangrijkste maaltijd van de dag. Lisette en Bert lachen er niet mee.

Technorati Tags: Maastricht, vakantie, citytrip, Bed & Breakfast, Koning Clovis

De pijn van het terugzijn

Maar gelukkig krijg ik morgen nog een dagje respijt. Neen, de verrassing bracht ons niet naar hagelwitte stranden. Maar dat wist ik eigenlijk al voor het vertrek. Wel naar Maastricht en omstreken. Een door A perfect georganiseerde citytrip. Zo perfect dat ik nu al begin te zweten bij het gedacht aan volgend jaar, wanneer het mijn beurt is. Ja, in vergelijking met A zijn die zogezegde pro's uit "Het leven zoals het is: reisbegeleiders" maar een bende amateurs. Alleen het weer viel tegen, maar dat zal u ook wel gemerkt hebben. We keerden terug met een hele lijst tips en aanraders. Maar daarover hebben we het later nog wel eens.

De pijn van het terugzijn. Nochtans telde ik deze namiddag op de terugweg de kilometers af. En trapte ik af en toe ietsje harder op het gaspedaal. Ja, we hebben W gemist. En ongelooflijk hoe veranderd die weer was na amper vier dagen. Dit weekend mogen we z'n eerste verjaardag vieren. Maar het was al langer dan een jaar geleden dat we er nog eens alleen met ons twee op uit waren getrokken. En het heeft dan ook ongelooflijk deugd gedaan. Bedankt!

Technorati Tags: Maastricht, vakantie, citytrip

Verrassing

Jawel, de verrassing is nog steeds een verrassing. Straks is het zover. Dan neemt A me vier dagen op sleeptouw. De voorbije weken heb ik verwoede pogingen ondernomen om iemand zijn mond voorbij te laten praten, maar zonder succes. Niet dat ik niet verrast wil worden natuurlijk. Want, laat ons wel wezen, had ik écht willen weten waarheen de trip gaat, ik zou het geweten hebben.

Terwijl A me al dagen probeert op het verkeerde been te zetten, droom ik nog steeds van hagelwitte stranden en palmbomen. Blonde modellen van Dove die mijn 5 o'clock cocktail komen brengen. "Anything else sir?". Ja, zoiets. Vier dagen wellness, dat zou ik na vandaag en de voorbije weken very well kunnen gebruiken. Een weekendje Ardennen mag ook, natuurlijk. Maar dan mis ik wel die Dove-modellen. En moet ik er het herfstweer bij nemen.

U hoort de komende dagen dus even niks van mij. Ik hoor volgende week wel hoe hard u mij heeft gemist.

Miami Vice

Joepie, de tweede trailer is er. Lang geleden dat ik nog zó heb uitgekeken naar een film. Al sinds ik er lang, lang geleden de eerste berichten over las op Coming Attractions.

Ik moet dan ook zowat de grootste Miami Vice-fan aan deze zijde van de aardbol zijn. Niet minder dan baanbrekende televisie was het. Waar we destijds intens van genoten op één van de Nederlandse zenders (Veronica vermoed ik). En vorig jaar ook heel erg graag herbekeken op VT4 en op DVD. Nog veel vroeger hadden we er reeds elk beschikbare streepje muziek van gekocht. Al dan niet overseas besteld. Want zonder de muziek was Miami Vice nooit Miami Vice geweest. Ook het andere werk van Michael Mann kunnen we trouwens bijzonder warm aanbevelen. Heat, The Insider en zeker Collateral, de special editions staan hier allemaal in de kast.

En, u vraagt het zich misschien af. Jawel, dáár haalde ik mijn inspiratie voor mijn eindejaarssnor (intussen al een tijdje gesneuveld). Want willen we niet allemaal Sonny Crockett zijn? Ik was anders ook erg graag Ricardo Tubbs geweest.

PS: Miami Vice komt bij ons op 16 augustus in de zalen.

Technorati Tags: Miami Vice, film, trailer ,Michael Mann, Heat, The Insider, Collateral, Sony Crockett, Ricardo Tubbs, Jan Hammer

Tongen

Een vleemde elvaling. Ik ben zaterdag opgestaan met een gezwollen tong. Toen ik om 5 uur even wakker werd dacht ik nog dat er een paar aften aan het opkomen waren. Maar toen ik dan rond een uur of acht opstond merkte ik meteen dat er iets fout was. Ik kon met moeite spreken. Toen ik voor de spiegel m'n tong uitstak schrok ik toch wel even. Mannekes, wat een kanjer. Gestoofd en opgediend met champignons en een madeirasaus, that would have been quiet a meal. Wie van de gelegenheid gebruik wou maken om mij een tong te draaien, moet ik (helaas) teleurstellen. Na een paar uur en evenveel spoelbeurten met Hextril later, zag mijn tong er weer min of meer normaal uit.

Blijft de vraag hoe ik dit opliep. Een allergische reactie, volgens alle huis- tuin- en keuken-dokters. Ik had vrijdagavond nochtans weinig speciaals gegeten en gedronken. Weinig gegeten en gedronken, tout court, want ik zat vroeg in bed.

Jaja. Ik hoor u al van (heel) ver komen.

Technorati Tags: tong, gezondheid, allergie, hypochonder

Eurosong

Met alle respect, maar ik begrijp echt niet waarom de homogemeenschap zo'n spel maakt van Eurosong. Weken zitten ze zich al op te laden. En vanavond, voor het geval u het niet wist, zijn er alleen al in Gent tientallen Eurosong-feestjes in volle gang. Is het voor de foute kleding? Voor de travestieten die in verschillende acts opduiken? Of voor de doedelzakken? Geen idee. Dat homo's feestjes zouden geven ter gelegenheid van het wereldkampioenschap ijshockey of voetbal, ja, maar Eurosong?

Dit gezegd, Kate Ryan deed het geweldig. Maar die Griekse regisseur verdient toch wel een paar kletsen. Geen kniezwengel te zien. Gelukkig maakte de geweldige lichtsabel-act veel goed. Ik heb de eerste zes landen uitgezeten en het moet gezegd, nog een geluk dat ze die halve finale hebben ingevoerd. Jongens, wat een troep. Zo slecht dat het zelfs niet meer grappig is. Wat ik wil zeggen: als Kate Ryan niet naar de finale zou gaan, houden we er maar beter definitief mee op. Serieus.

Update: Whoeha! Finland selecteerde een kruising van Rammstein en Slipknot.

Update 2: de meiden van de Wit deden ook mee !

Update 3: Prachtig! Litouwen doen een eigen "Rendez-vous ... en de maat is vol en mijn kop is toe".

Update 4: volgens TeleTekst is Kate Ryan haar kniezwengel gewoon domweg vergeten ...

Update 5: Ja, daaag! Neen, we zijn er weer eens niet bij. Maar Litouwen, Armenië en Finland wel. Jammer voor André en Bart maar zaterdag kijkt er geen kat meer. Schijtweer of geen schijtweer.

Update 6: Echt, een mens wordt daar daar toch slecht van. Hoeveel heeft de Vlaamse minister van Cultuur, Bert Anciaux, daar nu ook weer voor uitgetrokken? 60.000 euro, juist. Ik stel voor dat we, bij wijze van signaal, volgend jaar geen inzending sturen.

Technorati Tags: Eurosong, Kate Ryan, homo, zever

Inbreker

Ongewenst bezoek, aflevering 4 (wat voorafging).

De nacht van maandag op dinsdag. Ongeveer half vier. Ik word wakker van lawaai beneden. Gebonk tegen het kattenluik in de binnendeur. Dat had ik voor het slapengaan gesloten. Dat moet Sammy zijn, denk ik. De sukkelaar. Beneden toch maar heel stilletjes de deur open gedaan. Je weet maar nooit. Het licht aan. Opeens stormt het mormel, jawel, in pure kamikaze-stijl uit de bureau en met een luide knal door het kattenluik. Dat was dus wel degelijk gesloten, in beide richtingen. Ongelooflijk.

Dat mormel heeft duidelijk teveel gewelddadige computerspelletjes gespeeld. En deze keer liet hij ook meer dan alleen een indringende pisgeur achter. Aan het luik vond ik bloedsporen en plukken haar. Kamikaze, jawel. Maar of dat hem zal tegenhouden? Doubt it. Radeloos worden we er van. Dan maar een betonplaat voor het buitenluik gezet. En nu de eigenaars van het mormel opsporen. Want als dit niet snel opgelost geraakt zitten we deze vakantie met een groot probleem.

Technorati Tags: Sammy, kat, kattenluik, mormel, inbreker

Stofzuiger

Ja, ik hanteer thuis de stofzuiger. Het is in onze familie een traditie die overgaat van vader op zoon. Niet dat ik het bepaald graag doe. En ik word er al evenmin rustig van of zo. Maar (bouw)stof hebben we hier nog altijd genoeg. Net wanneer je denkt er eindelijk vanaf te zijn, keert het terug, with a vengeance. En stofzuigers en verbouwingen, het gaat niet goed samen. Wij hebben er ondertussen al een paar versleten. Enfin, genoeg geneut daarover.

Een paar weken geleden de stofzuiger zonder zak van de Aldi gekocht. En aan mijn vader aanbevolen die het nog steeds met een oude Nilfisk deed. Eentje die, zonder enige overdrijving, met duct tape, haken en ogen aan elkaar hangt. En zuigt als een oude meet.

Laat ik maar meteen met het besluit van deze kleine review beginnen: ik ben blij dat ik er maar 39,99 euro voor betaald heb. Maar heb je dat gevoel niet altijd met Aldi-spullen? Nochtans, van dat weerstation dat ik mezelf met Kerstmis cadeau deed, ben ik best tevreden. Al bleek de reikwijdte van de buitensensor in de praktijk behoorlijk tegen te vallen. Maar ik wijk af.

The good, the bad and the ugly, dus. Eerst het slechte nieuws. Den draad is véél te kort. En zak of geen zak, dit ding verliest al even snel zuigkracht. Na een paar beurten moest ik het reservoir al leegmaken. Niet meteen een leuk werkje aangezien je het stof en de vuiligheid van de filter moet schrapen. En het is ook geen proper zicht, wat je zo allemaal bij elkaar zuigt. Maar, en dan zijn we bij the good aanbeland, geen zak hebben kan soms ook een groot voordeel zijn. Zo ontploffen de stofzakken in mijn nog geen 2 jaar oude AEG-zuiger vaker dan een doordeweekse markt in Bagdad. En die dingen kosten geld, ik zweer het je. En compact is dat zuigertje wel. En licht. Ideaal voor trappen dus. Alhoewel, met die korte draad ... . En nog één, weliswaar klein, positiefje. De hulpstukken passen perfect op mijn andere stofzuiger. En omgekeerd. En trouwens ook op de Nilfisk van m'n pa.

Zo, dat weet u dan ook weer. Want alles komt terug, zeker in de Aldi. En intussen spaar ik verder voor die Dyson.

Technorati Tags: stofzuiger, zonder zak Aldi, Dyson, Nilfisk