Zucht

En zo zit de vakantie er op. 't Zal nijpen morgenvroeg. En niet alleen omdat de wekker weer op half zeven staat. Ook voor W wordt het weer een hele aanpassing. Hij zal er niet graag bijzijn als ik hem morgen in de crèche achterlaat. Ik doe intussen nog even alsof mijn neus bloedt. It ain't over till it's over. En daarenboven neem ik nog een trage start deze week. Want vanaf donderdagavond zitten we al op Pukkelpop, dingen te doen voor deze fijne website.

Te kort? Neen, drie weken en oneffen is niet te kort. We houden een erg voldaan gevoel over aan deze vakantie. Al hadden we de voorbije anderhalve week wel graag wat meer buiten geweest. Neen, eigenlijk hebben we alles gedaan wat we wilden doen. En meer.

Tijdens de vakantie worden er ook altijd weer goede voornemens gemaakt. En met ééntje kan ik morgenvroeg meteen starten. "Denk aan den bol!", zegt A altijd als ik weer eens onnozel loop te stressen. Ja, we zitten maar op een ronddraaiende bol. Een zandkorrel in een zwarte woestijn. En zoveel miljoenen mensen hebben echt een reden om zich op te winden.

Oesters

Het stond al lang op ons "dat moeten we nog eens doen"-lijstje. De bloemenmarkt op de Kouter. Vooral dan voor het aperitief en de oesters van De Blauwe Kiosk. Een waterig zonnetje, een aangename 20 graden (een mens moet met weinig tevreden zijn tegenwoordig) en W die nog niet meteen zin had in zijn middagdutje, meer moest dat niet zijn. Meteen een tiental sms'jes afgevuurd naar onze Gentse familie en vrienden. Maar helaas, die waren (te) lang uit geweest, moesten verhuizen, schilderen of waren aan het tennissen. Les excuses ...

Op de Kouter aangekomen stoof ik met de Bugaboo meteen richting de kiosk maar dat was buiten A gerekend. Want die was, in tegenstelling tot mezelf, wél voor de bloemen gekomen. Maar een kwartier later stonden we dan toch te genieten van de witte wijn en de oesters. Lang hebben we het niet uitgezongen want met de attention span van W is het al niet veel beter gesteld dan met die van mij. En "Kijk daar een hondje!" gaat al snel vervelen, ook voor W. Maar die oesters, al waren ze wat aan de kleine kant, smaakten wel naar meer. Ik denk dat ik morgen maar eens een doos ga halen in Delhaize. Het is verlengd weekend voor iets.

Technorati Tags: bloemenmarkt, Kouter, Gent, Blauwe Kiosk, oesters

Parket

Dat er niemand nog durft te zeggen dat ik vies ben van handenarbeid, of erger nog dat ik twee linkerhanden heb. Neen, we zijn deze week niet met een last minute naar de zon vertrokken. Gezwoegd en gezweet hebben we. Op handen en knieën. Jawel, er werd weer geklust in de Peerstraat. En het resultaat mag gezien worden. Bovenop die lelijke Gamma-vloer ligt nu een prachtige parket, van Duitse makelij. Het was dus weer van dat. Voor de zoveelste keer (ik ben de tel kwijt) moest de leefruimte helemaal ontruimd worden. Al mijn dierbare toestellen in veiligheid gebracht voor het stof. W mocht nog eens bij de grootouders logeren en Sammy moest enkele dagen in de garage slapen.

Het is ooit anders geweest, maar we hebben ons wel geamuseerd deze keer. Er was natuurlijk de professionele helpende hand waardoor het werk van een leien dakje liep. We zijn ook vier dagen buitenshuis gaan eten. Twee keer op kosten van iemand anders (dankuwel!) en twee keer in ons favoriete eetkaffee waar we al zolang niet meer geweest waren maar waar het nog altijd even lekker en goedkoop is. En gisterenavond zijn we zelfs in de cinema geraakt. Het aangename aan het nuttige koppelen, heet dat.

Intussen staat bijna alles terug op zijn plaats. En zijn we weer een volle Peugeot Partner afval kwijt op het containerpark. En heeft W heeft de nieuwe vloer al uitgetest (kruipend en -nog altijd een beetje aarzelend- stappend) en goedgekeurd. Het is alsof we plots in een ander huis wonen. En daar gaan we nog vier lange vakantiedagen van genieten. Wat kan ons dat schijteweer nu schelen.

Technorati Tags: klussen, parket, verbouwen, Gamma, vloer

Internet voor iedereen

Ook mama heeft de brief gekregen over internet voor iedereen. Mama heeft al internet, maar dan wel van het soort dat je in gang moet lopen. Mijn stokoude PowerMac G3 en 33.6 modem doen het weliswaar nog altijd, maar ook niet meer dan dat. Enfin, mama ziet zo'n PC uit het internet voor iedereen-aanbod wel zitten. Of ik daar iets over weet en waar ze dat moet halen, kwam ze vanavond vragen (alle excuses om W te zien zijn goed natuurlijk).

Neen, veel weet ik er niet over. Ik ben een erg tevreden klant van het betere fruitmerk, dus ik ben niet zo erg thuis in het PC-wereldje. Niet dat er anno 2006 nog zo veel verschillen zijn op hardware-gebied. Maar vraag me niet of je beter voor een Fujitsu Siemens of een Packard Bell kiest. Veel wijzer word je op de website van internet voor iedereen ook niet. Meer zelfs, het is een triestig beestje. Je kan er de folder downloaden maar die hadden we natuurlijk al.

Ja, 850 euro voor een desktop PC met scherm, een breedbandinternetabonnement voor 1 jaar en een gratis internetopleiding, is niet veel geld. En de BTW kan je aftrekken van de belastingen. Maar of dat nu echt zo'n superdeal is? Het breedbandinternetabonnement (miljaar, wat een woord) is zowel bij Belgacom als bij Telenet de light-variant. En neem dat maar letterlijk. Want, zelfs bij light-gebruik, geraak je toch niet ver met een transfervolume van 400 MB (zonder zotte dingen te doen zit ik na een week al aan 1 GB). En ik denk niet dat mama iets kan aanvangen met die kaartlezer voor de elektronische identiteitskaart. Eigenlijk zou ze het best gediend zijn met een nieuwe Mac mini (er staat thuis nog een mooi 17-inch scherm te bestoffen) en een gewoon ADSL-abonnement. Bon, eind deze week ga we ons licht eens opsteken in de Fnac en in de Mediamarkt.

Technorati Tags: internet voor iedereen

Electriciteit

"Heb je elektriciteit?", vroeg de Londenaar vanuit zijn ligstoel, wijzend op Camp dimboo. Die vraag wordt ons elk jaar wel een paar keer gesteld, door caravan en mobilhome-eigenaars. Neen, natuurlijk niet. Ik zou niet weten waarvoor we dat nodig hebben. In de tent hebben we 's nachts genoeg aan een zaklamp. En buiten kunnen we uren zitten lezen bij ons gaslampje. Dat de campings anno 2006 over handige gemeenschappelijke faciliteiten zoals een koelkast beschikken, helpt natuurlijk.

Kamperen betekent voor ons buiten leven. Daarom heb ik die slakken (zo noemen wij kampeerders die met een eigen huisje op reis gaan) altijd een beetje zeurders (voor de niet-Gentenaars, zeuren in de betekenis van vals spelen) gevonden. Het doet altijd erg veel deugd om eens te unpluggen. En met een satellietschotel op het dak van je camper, lijkt met dat niet hetzelfde. En de kroost van onze Britse buren zat dan ook uren binnen naar een LCD-scherm te turen. Just like home, jaja.

En elk jaar zijn er meer, want de hele camping leek vol te staan met Dethleffs en Hobby's. Maar ik moet toegeven dat het mij -voor het eerst- ook wel wat leek. Voornamelijk om praktische redenen, nu we voor het eerst met een baby kampeerden. Maar ook omdat we bijna elke namiddag een flink onweer met bakken regen over ons heen kregen. En dat we de Aldi-familietent, wel euh, in de Aldi hadden gekocht (en daar hou ik het bij). Maar vooral omdat het uren duurde voor we Camp dimboo weer afgebroken en in de auto geladen kregen. Terwijl de slakken al na een kwartiertje aan de receptie stonden af te rekenen. Enkele jaren geleden zat ik nog in mijn vuistje te lachen toen ik die Hollanders verwoede pogingen zag ondernemen om hun Kip op hun trekhaak te krijgen. Nu keek ik mijn ogen uit toen ze hun caravan met afstandsbediening foutloos en in geen tijd naar hun auto zag manoeuvreren. Al was het een Boeing 737 die naar de startbaan taxiede. En dat terwijl ik op mijn knieën het modderige grondzeil met een keukenhanddoek zat droog te wrijven. Vorsprung durch Technik, jawel.

Technorati Tags: kamperen, slakken, mobilhome, caravan, camper

Camp dimboo

Het is hier per minuut te betalen, het kot sluit hier om 22u en het toetsenbord is qwertzu (echt waar), dus ik hou het kort. We zijn erg goed geland in Interlaken. Ook hier is het lekker warm maar, waarschijnlijk omdat we aan de noordzijde van de Alpen zitten, krijgen we hier steevast rond een uur of 5 een bui over ons heen. En de bui van vandaag was bijzonder pittig.

Neen, we komen niet meer terug. Toch niet zolang er geld op onze rekening staat. Helaas is Zwitserland allesbehalve een goedkoop land, dus ergens volgende week staan we terug in Gent. En over geld gesproken, vreemde valuta, dat was nog eens lang geleden. Ik moet van alle prijzen in Zwitserse franken een derde aftrekken rekende A voor me uit. Maar dan nog blijft het duur ...

[update 01/08/06: het was 21u59 en ik had geen 1 Franc-stukken meer. En toen ik de dagen erna even tijd had, was de computer bezet. Deze post bleef dus een weekje bij de kladjes staan. Het vervolg leest u morgen en later deze week.]

Weg

Voilà. De auto geladen. De route uitgestippeld. De vuilzakken buiten gezet. Het huis gekuist (je weet maar nooit wie er allemaal over de vloer komt wanneer je weg bent). Ready, set, go. Met een beetje geluk komen we morgen in de late namiddag hier aan.

Het blijft een experiment, kamperen met een 13 maanden oude baby. A is een beetje ongerust. Ah, we zien wel. En tenzij het erg zou tegenvallen, zijn we zeker een dag of tien weg. En dan zoek ik nu ook maar beter snel mijn bed op want de wekker staat op 5. Daag !

Technorati Tags: vakantie, Zwitserland, Interlaken, kamperen, Lazy Rancho

Vuurwerk

Het groot vuurwerk aan de Watersportbaan gisterenavond was prachtig. Geweldige muziek ook (veel beter dan vorig jaar). Had ik al gezegd dat het erg schoon vuurwerk was? En af en toe had je het gevoel er middenin te zitten. En u mag dat laatste letterlijk nemen. Precies zes minuten was het bezig (zag ik op de grote klok op het GUSB) toen een vuurpijl op enkele meters boven ons hoofd uit elkaar spatte. En we hebben het dan niet over een paar gensters of zo. Neen, tientallen brandende brokstukken van een centimeter of tien. Ons gezelschap bracht het er zonder brandwonden of verschoeide kleren van af. En voor zover ik kon zien ook iedereen in onze buurt. Een tiental mensen die wat verder stonden hadden niet zo veel geluk. U lees er hier en hier meer over.

Blijkbaar was er minder volk dan vorig jaar. Zo'n 16.000 bezoekers. Nog altijd genoeg voor geweldige files na afloop, waar wij fietsers natuurlijk geen last van hadden. Achteraf bekeken hadden ze groot gelijk natuurlijk, maar ook vorig jaar vroeg ik mij al af waarom zoveel mensen niet in de afgebakende publiekszone gaan staan. Ja, die boompjes staan een beetje in de weg (wij stonden er tussen en onder) maar voor de rest is het daar, normaal gezien, heel comfortabel kijken. En je kan er rustig een pintje halen. Maar veel belangrijker, je kan er ook van de muziek genieten. Dat konden die duizenden die in lange rijen langs de oevers van de Watersportbaan stonden (tot bijna aan de Topsporthal!) waarschijnlijk niet zeggen. En dan mis je toch de helft van het spektakel.

Technorati Tags: vuurwerk, feestdag, 21 juli, Gent, Watersportbaan

Airkoppijn

Woensdag mee gaan slapen. Gisteren mee opgestaan. Gisterenavond, na een dag afzien, even gedaan of het er niet was. Dat dubbel en dik bekocht bij het slapengaan. En ook vandaag is het er nog, al lijkt die Aspirine Duo nu wel een beetje effect te hebben. Miljaarde, ik denk niet dat ik ooit al zulke koppijn heb gehad.

How typical, de eerste vakantiedag en meteen al uitgeteld. A, W en co zijn dus zonder mij naar zee. Allemaal de schuld van de airco op het werk, ik blijf erbij. Daikin, shmaikin. En, ook al is het nog héél ver weg, als ze maar niet denken dat ik nog terug ga werken in een airco-gekoelde ruimte.

Technorati Tags: ziek, koppijn

Belastingen

Naar aloude gewoonte ben ik daarnet de belastingsbrief gaan bussen. Ja, ik weet wel dat we op de valreep nog twee weken uitstel hebben gekregen. Uitstel, al wil onze minister van Financiën dat niet met zoveel worden gezegd hebben. "Automatische tolerantie", heet het. Yeah, whatever. Maar onze brief was nu toch klaar en ik zie mij er niet meer geraken voor we zondag -eindelijk- de piste in zijn, vandaar. Want de Zuiderpoort, waar we dit jaar voor het eerst naar toe moesten, is niet meteen bij de deur (met dank aan Gentblogt voor de wegbeschrijving).

Iets over half elf. Je denkt dan de enige zot te zijn die nog op dat uur met z'n bruine envelop de juiste brievenbus zoekt. No way, José. Er waren duidelijk nog wel meer mensen met een "we zijn er dan vanaf"-gevoel. Of mensen die ook dit weekend op verlof vertrekken. Enfin, moest voor het echt geweest zijn, er waren er waarschijnlijk nog een pak meer.

Technorati Tags: belastingen